Get Adobe Flash player

เขาว่ากัน ว่า..ความรักของผู้หญิง..เริ่มจากศูนย์..และเริ่มนับไปหาร้อย..ในขณะที่ ผู้ชายเริ่มจากร้อย..แล้วลดลงเรื่อย ๆ..ถอยกลับไปที่ศูนย์…มีแง่คิดและเรื่องราวสอนใจของใครหลาย ๆ คน..ที่ประสบเรื่องราวความรักที่ผิดหวัง..มาเล่าให้ฟังค่ะ..

มาจากเรื่องราวจริงจากคนใกล้ตัวดิฉัน..และเรื่องราวเดียวกันจาก..เรื่องเล่าจาก club friday มีคนเศร้ากว่าเราตั้งเยอะ..

เรื่องแรกนี้…ใช้หัวข้อเดียวกันกับหนังสือค่ะ..

..ขอเป็นฝ่ายไป…

ไม่ รู้ว่าต้องใช้ความเข้มแข็งแค่ไหน..ในการเดินออกจากชีวิตคนที่เรารัก..ในวัน ที่รู้ว่า..เค้าไม่ได้มีเราคนเดียว..(อีกแล้ว) รู้ว่ายากค่ะ..ยากขนาดที่..บางคนยอมเป็นอะไรก็ได้ในชีวิตเค้า..ยกเว้น..เป็น คนเดียวที่เขาเลือก.. วันไหนรู้สึกอ่อนแอ..อยากงอแงเรียกร้องขึ้นมาบ้าง..ก็ลุกขึ้นมาตัดใจถามเขา เสียงดังฟังชัดว่า…เธอจะเลือกใคร..พอเขาตอบไม่ได้..ก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆ ว่า…เห็นมั๊ย..แล้วจะให้เราไปไหนได้ยังไง….ก็เค้าไม่ยอมเลิกกับเรา ……พอคิดอย่างนี้..เลยทำให้เราต้องแขวนชีวิตของเราไว้ตรงนั้นกับเขา..ให้ เขาเป็นคนชี้ชะตากรรมของเรา..ว่าจะเอายังไง..แล้วสุดท้าย..ถ้าเขาไม่เอายัง ไงซะอย่างล่ะ..เราต้องทนอยู่แบบนี้ตลอดชีวิตเลยหรือ…อยู่ที่เราเลือกกันนะ คะ..จะให้อภัยเขา..แล้วทรมานตัวเองต่อไปหรือเปล่า..ใครก็ตาม..ที่เคยใช้ความ พยายามในการเดินออกจากชีวิตคนที่เรารัก..มันทั้งเหนื่อย..ทั้งเจ็บและไม่รู้ ด้วยซ้ำว่า..คิดถูกมั๊ย..แต่อย่างน้อย..นี่ก็คือ..การทำเพื่อตัวเองบ้าง..

ใน วันที่หัวใจดีดีของเรา..ไม่ได้รับการดูแลมากพอ..และรู้สึกชัดเจนแล้ว ว่า..กับคนบางคน..ยิ่งเราหมดความอดทนเร็วเมื่อไหร่..ความสุขยิ่งมาไวเท่า นั้น..เรื่องราวในวันนี้..มาจากส่วนหนึ่งที่พี่เลี้ยงลูกดิฉันที่เคยเล่าให้ ฟัง เมื่อปีที่แล้วว่าลาออกไป..สาเหตุก็คือ..กลับไปคืนดีกับสามีเก่า..ซึ่งดิฉัน ไม่เห็นด้วย..แต่ก็ต้องปล่อยให้เขาลองให้โอกาสสามีของเขาอีกครั้ง..ถึงจะออก ไปทำงานเลี้ยงเด็กบ้านอื่นแล้ว..ด้วยความที่อยู่กันมาร่วม 12 ปี..ก็ทำให้มีความผูกพันกันไม่น้อย..ก็มักจะติดต่อถามุทุกข์สุขกันโดยตลอด.. หลังจากนั้นไม่นาน..ก็เริ่มขอยืมเงินกับดิฉัน..ดิฉันพอจะเดาทางถูก..ก็เลย บอกว่า..ถึงความรักจะทำให้ตาบอด..แต่ก็อย่าถึงกับหูหนวกเลย..จะโกรธก็ไม่ว่า ..แต่ขอให้ฟังที่เตือนกันมั่ง..อย่าเพิ่งทุ่มอะไรมากนัก….ก็เตือนได้ก็ เตือนกันไป..จะตัดสินใจอย่างไร..ก็ขึ้นอยู่กับพี่เลี้ยง..จนกระทั่งสองสาม เดือนที่ผ่านมา..เอ..เงียบหายผิดปกติ..ก็เลยโทรไปถามสารทุกข์สุขดิบกัน.. ดิฉันมีความสามารถพิเศษ..ในการจับความผิดปกติของคน : ) เห็นดูน้ำเสียงแปลก ๆ..ทนไม่ไหว..ก็เลยถามว่า..เกิดอะไรขึ้น..มีอะไรหรือเปล่า..ตอนแรกก็ไม่อยาก บอก..(เขามาบอกเราทีหลังว่า..กลัวเราโส.น้า.น่า..เขา (สมน้ำหน้า) ขอสารภาพว่า..หลังจากที่ฟังตอนแรก..ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน..เพราะนี่..ไม่ ใช่ครั้งแรก..

แต่พอฟังเรื่องราวที่พี่เลี้ยงเรา..พูดไปร้องไป.. ก็..อืม..ไม่ซ้ำเติมก็แล้ว กัน..ที่ผ่านมา..เตือนกันแล้ว..แต่ก็ดี..ต่อไปจะได้ไม่คาใจตลอดชีวิต… ว่า..ครั้งหนึ่ง..เคยลองให้อภัย..และให้โอกาสกันแล้วครั้งหนึ่ง..คนเราเจ็บ ครั้งเดียวก็น่าเกินพอแล้ว..ครั้งที่สอง..ครั้งที่สาม..กับแผลเดิม..มันอาจ ทำให้ลุกลามเป็นมะเร็งได้..ดังนั้น..เหตุผล..ที่อยากให้ลูกได้มีพ่อเหมือนคน อื่นเขา..หรือเราอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบแบบชาวบ้านเขานั้น..

บาง ครั้ง..ความรักก็เป็นเรื่องที่ใช้เหตุผลน้อย..เราถึงเห็นคนรักที่ดีแสนดี ..เจ้าบุญทุ่ม..ขอให้เอ่ยปากมาเถอะ..เว้นดาวกับเดือนเท่านั้นแหล่ะ..ยังถูก ทำร้ายจิตใจกันอยู่บ่อย ๆ สามีพี่เลี้ยงบอกว่า..เธอดีเกินไป.. : ) ถ้าให้เขาเดินจากไปเองเขาทำไม่ได้..เพราะเธอดีเกินไป..แต่ถ้าให้เธอเดินออก จากชีวิตเขาไปดีกว่า..เพราะจะทำให้เธอดูเป็นคนผิดที่จากไป..ไม่ใช่เขา..โห.. ใช้อะไรคิดก็ไม่รู้..

พี่เลี้ยงจึงตัดสินใจ..ขั้นเด็ดขาด..อย่างที่ พี่ฉอด..มักพูดอวยพรกับคนที่ต้องตกอยู่ในความรู้สึกเช่นนี้อยู่เสมอว่า..”ขอ ให้เจ็บจนทนไม่ได้ไว ๆ..เพราะเมื่อไหร่..ที่เรายังทนได้..เราก็ต้องเจ็บอย่างนี้ไปอีกนาน..”เมื่อ ไหร่..ที่เราเดินชนกำแพงอยู่นั่น..ถ้ายังไหว..ก็ชนไปได้เรื่อย ๆ..วันไหนเจ็บจนหมดแรงชนแล้ว..เราคงคิดอยากเปลี่ยนเส้นทาง..หรืออย่างน้อย.. ก็เดินให้ช้าลง..เพื่อให้แผลไม่เละจนเกินไป..เสียใจที่สุด..เวลารู้ว่าเขามี คนอื่น..แต่ที่เศร้ากว่าก็คือ..เราเดินออกจาก ชีวิตเขาไม่ได้..เพราะไม่เข้มแข็งพอ..กลายเป็นคนที่ต้องยอมรับทุกเงื่อนไข.. จากเขา.. รัก..ก็เจ็บ…เลิก…ก็เจ็บ..ถ้าผลที่ออกมาเจ็บเหมือนกัน…น่าจะเลือกวิธี ที่ไม่ทำให้เราเหนื่อยซ้ำ ๆ ซาก ๆ หรือเจ็บเรื้อรังกันอีกเลย..บางทีเจ็บหนักไปเลยหนเดียว..อาจแลกมาด้วยความ สุข..จากการ..หลุดพ้น..

ชีวิตของเรา..อย่ารอให้คนอื่นเลือก..ผู้ชาย บางคน..เลือกที่จะอยู่ ๆ กันไปแบบนี้..เหมือนขาดใครไม่ได้สักคน..เลือกพี่เสียดายน้อง..จึงเลือกความ สบายใจของตัวเอง..ที่จะทำเช่นนี้…..โดยไม่คิดว่า..คนที่รอให้เค้าเลือก.. จะทรมานใจกันแค่ไหน..คนที่เคยเจอเหตุกาณ์เช่นนี้มาก่อน..จึงฝากเตือนหลาย ๆ คน..ที่กำลังประสบอยู่เช่นนี้ว่า..

การทิ้งคนที่เรารัก…มันเจ็บ… แต่อาจจะเจ็บกว่า…ถ้าในที่สุด..คนที่เรารัก..ต้องทิ้งเราไป..และจะเจ็บที่ สุด..ถ้าเรายังอดทน..ยื้อ ๆ ทน ๆ อยู่กันไป….แบบที่เค้าหมดรักเรามาตั้งนานแล้ว…..เหตุการณ์ในครั้งนี้ ..พี่เลี้ยงตัดสินใจแล้วที่จะเดินออกจากชีวิตเขาอย่างสิ้นเชิง..ก่อนเดินจาก ไป..ก็อุตส่าห์ทิ้งคำพูดและความรู้สึกดี ๆ กับเขาว่า..แม่รักพ่อนะ..แต่แม่ต้องไป..และขอให้พ่อหยุดกับผู้หญิงคนนี้เป็น คนสุดท้าย..ไม่อย่างนั้น..พ่อจะไม่เหลือใครอีกแล้ว..ตอนนี้พี่เลี้ยงสามารถ ยอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไข…แล้วว่า..เหมือนเราก็รู้ว่า..เรากำลังเดินไปบน ทางที่มันเป็นทางขาด..ยังไงสักวันก็ ต้องตกเหว..แต่ก็ยังอยากลองเดินดู..เดินทั้ง ๆ ที่รู้ว่าทำยังไง..เราก็ไม่มีวันได้อยู่ในชีวิตเขา..เพราะตลอดเวลาเหมือนเขา เป็นสามีเรา..เป็นพ่อของลูกเราก็จริง..แต่เขาก็ยังฝันที่จะมีอนาคตกับคนอื่น ด้วย..แต่เราก็ยังเลือก..ที่จะเดินไปจนถึงวันสุดท้าย..ที่เราจะเดินได้..และ ให้เห็นไปกับตาว่า..มันไม่สามารถเดินต่อไปได้แล้วจริง ๆ..ใจมันถึงยอมรับได้..ซักที..สุดท้าย..พี่เลี้ยงก็สามารถปล่อยให้ผู้ชายที่ เธอรัก..ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการ..ในเมื่อเขาหมดรักเราแล้ว..

คนเราจะไป..ยังไงเขาก็ไป..

อะไร ที่ไม่ใช่ของเรา..ยังไงก็ไม่ใช่..ยื้อไป..จะทำให้คุณค่าในตัวเราลดน้อยลงไป เปล่า ๆ…เราไม่ได้ไร้ค่า..ต้องเป็นตัวถูกเลือก..และต้องมารอเวลาที่เขาต้อง (จำใจ) เจียดมาให้..ต้องเรียกได้ว่า..เป็นความโชคดีของพี่เลี้ยง..ที่หมดความอดทน แล้ว..เลยสามารถเดินออกมาจากปัญหาทั้งหมดได้..

เพราะหากเรายังทน ไหวอยู่..เราก็ต้องเจ็บอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ…บางครั้ง..สิ่งที่เราตั้งใจยอมทำทุกอย่าง..ยอมกระทั่ง…ให้เขามีใครอีก คน.. ด้วยความที่เรารู้สึกว่าเรา..รักเขามาก..หรือ..ความตั้งใจดี..อะไรก็ ตาม..ไม่ว่ามันจะมากมายมหาศาลขนาดไหนในความรู้สึกของเรา..แต่มันก็ดูจะดู เล็กน้อยจนถึงไม่มีความหมายใด ๆ กับเขาเลย….ถ้าคนรับ..เขามองไม่เห็นคุณค่าของมัน..และเมื่อถึงตอนนั้น ..ใครที่หมดความ อดทนได้เร็วเท่าไหร่..ก็ดูจะมีโอกาสเดินออกจากความทุกข์ทรมานนี้ได้เร็วขึ้น เท่านั้น…หนูดีเล่าให้ฟังว่า..ตอนเรียนอยู่ฮาร์เวิร์ด..อาจารย์ให้เธอดู รูปภาพรูปหนึ่ง..ซึ่งเวลาเรานั่งเครื่องบิน..เราจะได้ดูคำ แนะนำข้อนี้เช่นกัน..เคยกังขากับเหตุผลนี้เหมือนกัน..วันนี้เราได้คำตอบ ค่ะ..เป็นรูปของคนที่นั่งอยู่บนเครื่องบิน..เวลาที่เกิดความผิดปกติของระบบ ความ ดันอากาศ..จะมีหน้ากากออกซิเจนหลุดลงมา..กฏของคำแนะนำข้อนี้..ในกรณีที่เรา มีเด็กนั่งอยู่ด้วย..ก็คือให้เราเอาหน้ากากออกซิเจนครอบให้ตัวเองก่อน..แล้ว ค่อยช่วยเด็ก….ซึ่งอาจขัดกับความรู้สึกของใครหลาย ๆ คน..รวมทั้งดิฉันเองด้วย..ว่า..ทำไมเราถึงไม่ช่วยเด็กก่อนล่ะ..อาจารย์ท่าน นั้น..อธิบายว่า..ให้จำภาพนี้เอาไว้ให้ดี..เพราะมันมีความหมายว่า….

คนเราต้องช่วยตัวเองให้แข็งแรงก่อน..จึงจะมีกำลังไปช่วยคนอื่นได้…

ถ้า ตัวเองไม่รักตัวเอง (มัวแต่ไปหวังให้คนอื่นมารัก) ไม่ดูแลตัวเองให้ดี..ไม่ให้ความสุขกับตัวเองให้เป็น…เราก็จะช่วยคนอื่น.. ให้ความรักกับคนอื่น..ทำให้คนอื่นมีความสุขไม่ได้..อันนี้ขอคอน เฟริ์ม..เพราะช่วงที่ดิฉันแย่ ๆ..ก็ยังมีมาเปิดเว็บคนดี..ดูแลเพื่อน ๆ เหมือนเดิม..แต่ต่างตรงที่..อ่านแล้ว..หาคำตอบในหัวไม่เจอเลย..ความรู้สึก ที่ว่า..เอ๊ะ..คำถามนี้..เราน่าจะช่วยเขาได้..ปลอบใจเขาได้..แต่มันกลับไม่ มีข้อมูลอะไรในหัวเลย..ถึงจะตอบ..ก็ตอบแบบมึน ๆ..และสั้น ๆ..มาอ่านทีหลังยังขำเลย..ตอบแบบนั้นไปได้อย่างไร..แต่เวลาที่ตัวเองอิ่มกับ ความรู้สึกสุข..ไม่ค่อยมีเรื่องให้ทุกข์ใจ..จะ รู้สึกว่า..สมองเปิดมาก..เขาถามนิดเดียว…ตอบไปสองสามหน้า..ไม่รู้ว่าเขา อยากอ่านหรือเปล่า….: ) ดังนั้น..ถ้าเรายังให้ความรัก..เติมความสุขให้ตัวเองไม่เป็น..เราก็จะรัก.. และให้ความสุขกับคนอื่นไม่เป็นเช่นกัน..

ทำอะไร..ต้องทำให้เป็น..ไม่ใช่แค่ได้ทำ..

ถ้า เรายอมเขาแล้ว..เขามองเห็นคุณค่า..และรักษาคุณค่าของเรา..และตอบแทนโดยการมี เราคนเดียว..ไม่นอกใจกัน..ก็น่าจะยอม..แต่ถ้ายอมแล้ว..มีความทุกข์ มากกว่า..เพราะเขาไม่รู้สึกรู้สาอะไร..กับสิ่ง ที่เราตั้งใจทำให้..แถมยังทำร้ายจิตใจเรา..ก็ควรถามตัวเองได้แล้วว่า…จะ ยอมให้เขารังแก..ย่ำยีจิตใจเราเช่นนี้..อย่างคนที่ยอม “เป็น” หรือเปล่า..อย่ายอม (จน) ตาย..เพราะอาจจะต้องยอมไป..จนเราตายคามือเขา (ที่ขยี้ใจเรา) ไปจริง ๆ…

บางครั้ง..คนเรา..ยิ่งอยู่ใกล้ก็เหมือน ไกลกัน..ยิ่งเข้าไปใกล้เท่าไหร่..ก็ยิ่งได้รู้ว่า..ความจริงมันไกล..บาง ที..ลองไปอยู่ไกล ๆ ดีกว่า..เคยมีคนบอกไว้ว่า..เมื่อไหร่ก็ตาม..ที่เราปล่อยให้ความรักเป็น อิสระ..แล้วมันยังกลับมาหาเรา..

..นั่นคือ..ความรักที่แท้จริง..
ขอ ให้เพื่อน ๆ ทุกคนในเว็บคนดี..โชคดีในเรื่องความรัก..และรักให้เป็นกันทุก ๆ คนนะคะ..คำถาม ถึงคนดี..ที่กำลังอ่อนแอ..และเจ็บปวด (อีกครั้ง)

การ เสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก…..แต่หากเสียใจไม่จบสิ้น….นั่นสิ..แปลก ความอ้างว้าง…ไม่ได้โหดร้ายอะไรนัก มันก็แค่ช่วงเวลา..ที่เธอควรใช้มันให้กับตัวเอง

…หลังจากที่วุ่นวาย..ไปกับชีวิตคนอื่นมานานพอควร ถ้าเธอเคยหกล้ม…เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น ..ไม่ใช่คิดจะไม่เดินอีกเลย

บาง ครั้งคนเรา…ก็ต้องยอม.. รับในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ และต้องยอมรับในการตัดสินใจของคนอื่น …ถึงมันจะไม่ดีกับเธอเลยก็ตาม  เพราะเราเลือกแต่เหตุการณ์ดี ๆ …ให้เกิดกับชีวิตเราไม่ได้เสมอไป

ความรัก…ก็มีชีวิตเหมือนดอกไม้

…และไม่มีแจกันใด….

จะถนอมความงามของดอกไม้ไว้ได้ตลอดไปหรอก….

ความเสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่หากเสียใจไม่จบสิ้น นั่นจึงแปลก

…ในขณะที่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์

มันก็ต้องไม่ลืมที่จะหมุนรอบตัวเอง…

….ในขณะที่เธอรักใคร

เธอก็ต้องไม่ลืมที่จะรักตัวเอง….

หากคนเรา..มี “ความรัก” ได้ครั้งเดียวในชีวิต

…นั่นจึงควรร่ำร้อง…เมื่อรักได้สูญหาย

แต่ความจริงแล้ว….

คนเรามีความรักได้หลายครั้งตลอดทั้งชีวิต

เมื่อเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใคร …..

นั่นคือสัญญาณเตือนว่า…

เธอควรให้ความสำคัญกับตัวเองได้แล้ว

คนเราสามารถจำอะไรก็ได้…

…แต่เมื่อจำแล้ว

กลับไม่สามารถเลือก…ที่จะลืมบางส่วนของมันได้

แต่เลือก…ที่จะนึกถึงมันให้น้อยที่สุดได้

..ไม่ว่าความรักจะทำให้ “วันนี้” ของเธอปวดร้าวยังไง….

แค่ครั้งหนึ่ง… เธอเคย”ได้รัก” คนที่”อยากรัก”…..

…..เธอก็โชคดีมากแล้ว

สำหรับบางคน….

ถ้าจะรัก… ก็ยังไม่เจ็บ

ถ้าเคยรัก… ก็แค่เคยเจ็บ

แต่ถ้ายังรัก…ก็จะยังเจ็บ

ขึ้นอยู่กับว่า… เธออยากเป็นแค่ “คนที่เคยเจ็บ”

หรือ…อยากเป็นคนที่…”ยังเจ็บอยู่ทุกวัน”…

เธอเคยฝืนใจรับใบปลิว …

…ที่แจกตามหน้าห้างสรรพสินค้า

เพราะ “เกรงใจ” คนแจกมัน…และ บางที..

..อาจมีคนรับ “ความรัก” ของเธอไป…

เพราะ..เหตุผลอย่างเดียวกัน…

สุดท้าย… เขาก็ทิ้งมัน

เหมือนกับที่..เธอทิ้งใบปลิวนั่นแหละ

….คนบางคน

เป็น “เพื่อน”ที่ดีได้

เป็น “พี่” ที่ดีได้

เป็น “น้อง” ที่ดีได้

…แต่เป็น “คนรัก” ที่ดี…”ไม่ได้”

…ก็ควรให้เขา “เป็น” ในสิ่งที่เขา “เป็นได้”

…และ “เป็นได้ดี” ……

หลาย ๆ สิ่งในโลก…..

ล้วนถูกสร้างมา…ให้มีด้านตรงข้าม

มันจึงต้องมี…จุดผกผันแปรเปลี่ยน

“ความรัก” ก็มีจุดเปลี่ยนของมัน

จึงเป็นเรื่องจำเป็น…ที่เธอต้องยอมรับมันให้ได้

แก้วกาแฟใบโปรด….แตกไปเสียแล้ว

….เก็บไว้…ก็บาดมือ

ความรัก…..จากไปเสียเสียแล้ว

….เก็บไว้…ก็บาดใจ

…สำหรับความรักที่ผ่านมา

ควรแยกให้ได้ว่า… อะไร…ควรจำไว้ “ประทับใจ”

อะไร…ควรจำไว้เป็น “บทเรียน”

….ค่ำคืนแห่งความเงียบเหงา

ไม่ได้ยาวนานไปกว่าคืนไหนๆหรอก….

…อีกไม่นานก็เช้า… ชีวิตก็วุ่นวายเหมือนเดิมแล้ว

หนังสือเล่มไหนที่อ่านแล้ว…”ไม่ถูกใจ”

ก็ไม่ต้อง…กลับไปอ่านรอบสอง…

ความทรงจำที่นึกถึงแล้ว…”เจ็บปวด”

ก็อย่าไป…นึกถึงมันเป็นครั้งที่สอง

..เมื่ออ่อนแอจนถึงที่สุด…

ความเข้มแข็ง…จะเข้ามาแทนที่

เมื่อเธออยากให้หัวใจมีความรัก…

…ก็ต้องยินยอมที่จะให้มันเจ็บปวด

เหมือนเด็ก…ที่อยากจะเดิน

ก็ต้องยินยอม..ที่จะล้มลุกคลุกคลาน

…ความรู้สึกสูญเสีย…ร้ายแรงเสมอ

…สำหรับคนที่…ไม่ยอมรับความจริง

“ความเจ็บปวด”…..

ไม่ได้ต้องการ…เวลาเพียงไม่กี่วันในการรักษา

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่า….

เธอจะเลิกเจ็บปวดเมื่อไหร่…

….แต่มันอยู่ที่ว่า

..เธอจะใช้ชีวิต..ในขณะที่ยังเจ็บปวดอย่างไรต่างหาก

คนที่ควรรัก… อาจไม่ใช่คนที่เธอรัก

….อาจไม่ใช่คนที่รักเธอ

….อาจไม่ใช่คนที่รักกันมาก่อน

….อาจไม่ใช่คนที่กำลังรักอยู่

….อาจไม่ใช่คนที่คิดจะรัก

แต่คนที่ควรรัก……

อาจเป็นคนที่…เธอยังไม่เคยรักเลยก็ได้

ทำไม…ต้องเรียกร้องความรักจากคนๆเดียว

ในเมื่อเธอก็มีความรักจากคนรอบข้างมากมาย

ไม่มีความเจ็บปวดครั้งใด…

ไม่ให้ประโยชน์กับชีวิต

….ขึ้นอยู่กับว่า

เธอรู้จักที่จะใช้ความเจ็บปวดนั้น…ทำให้เธอ “เข้มแข็ง”

หรือปล่อยให้มัน “ทิ่มแทง” จนเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

..การเปลี่ยนแปลง.. เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นง่ายที่สุด

…และยอมรับ…ได้ยากที่สุด

แต่เมื่อเรา…ยอมรับได้แล้ว

มันก็จะเป็นเรื่อง…”ธรรมดา”ที่สุด

ความรัก….ไม่ได้ทำร้ายใคร

แต่คนเรา…มักใช้มัน “ทำร้าย”ตัวเอง…

เด็กที่เพิ่งหกล้ม….

อย่าไปถามเขาว่า

“เจ็บมากมั้ย… หายเจ็บหรือยัง”

…นั่น..จะทำให้เขา..ยิ่งร้องไห้

“หัวใจ” ที่เจ็บปวด….

ก็อย่าไปถามซ้ำๆถึง…ความเจ็บนั้นเลย

ความเจ็บปวดที่ร้ายแรงที่สุด… คือ

ความเจ็บปวด…ที่เธอเฝ้าคิดถึงแต่มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าเธอเคยล้ม ….

เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น

…นั่นเองคือเหตุผลว่า

ทำไมคนเราจึงต้องเจ็บปวดเสียบ้าง…

ถ้าความรักของเธอ…เหมือนดอกไม้

หัวใจเขา… เหมือนทะเลทราย

คงเปล่าประโยชน์ ที่เธอ..จะปลูกดอกไม้ให้งดงาม….ในทะเลทราย

….ระหว่างการเดินทาง

หากมีเพื่อนร่วมทางสักคน….

ก็นับว่าเป็นโชคดีของเธอแล้ว

….และเมื่อเขาจำเป็นต้องแยกไป

เธอควรขอบคุณที่เขาร่วมทางมา….

ไม่ใช่ตัดรอนต่อว่า… ที่เขาแยกทางไป

ว่ากันว่า… ช่วงชีวิตของคนเรามีจำกัด

ยิ่งใช้เวลา…ไปกับความเศร้าโศกนานเท่าไหร่..

ก็จะเหลือช่วงเวลาที่ดี… ลดน้อยลง

……………………………..

เข้มแข็งไว้นะคะ สู้สู้ นะคะ.. “คนดี”
ก่อนที่จะท้อแท้ใจกับปัญหามากมาย..จนแก้ไม่ไหว…

ลองแบ่งปัญหามากมายนั้น..ออกเป็นสองกลุ่มดูสิ..

กลุ่มหนึ่ง..เธอสามารถทำอะไรกับมันก็ได้..

อีกกลุ่มหนึ่ง..ที่เป็นเรื่องไม่อยู่ในอำนาจบัญชาของเธอเลย..

ทุ่มพลังให้กับปัญหาที่เราแก้ได้..

แทนที่จะจดจ่อกับปัญหาที่นอกเหนืออำนาจเรา..

แล้วเธออาจพบว่า……

แท้จริงแล้ว..ปัญหาที่เธอแก้ไม่ได้…

..มีอยู่เพียงนิดเดียวเองนะ… : )
นนสายแสงตะวัน

…บ่อยครั้งที่ฉันเคว้งคว้าง..เดินไปท่ามกลางผู้คน…

สั่งให้เท้าสองเท้านั้น..ก้าวไปอย่างเหนื่อยล้า…

มีแต่ความคิดท้อแท้ในใจ…กับเกมชีวิตและโชคชะตา

……กับปัญหา..ที่ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไป…

แต่ฉันบังเอิญมองไป…ไปเจอภาพชายผู้หนึ่ง

ที่วันนี้..สองขาของเขาโดนตัดขาดหาย..

ชายหนุ่มคนนั้นเขาใช้ขาเทียม…

…ผลักดันชีวิตของเขาให้ก้าวไป..

และยังคงมีแววประกาย…ในตาคู่นั้น..

กลับทำให้ฉันค้นพบ..ว่าฉันไม่ได้อ้างว้างเดียวดายต่อไป…

ยังมีผู้คนมากมาย…ที่เขาต้องดิ้นรนยิ่งกว่าฉัน

และความหวังที่พวกเขามี…มันเหมือนแสงของตะวัน..

ที่จะเป็นแรงใจ….ให้ฉันยังคงก้าวไป…

..ชายชราคนหนึ่ง..นั่งลงที่ตรงข้างทาง..

หยิบเอาของไร้ค่า…เสื้อผ้าเก่า ๆ มาขาย..

..ภาพเด็กผู้หญิงน้อยๆ คนหนึ่ง…หยุดยืนข้างรถร้องขายมาลัย..

ซ่อนความหวังน้อยๆ… นั้นไว้ใต้เงาหมอกควัน..

กลับทำให้ฉันค้นพบ..ว่าฉันไม่ได้อ้างว้างเดียวดายต่อไป…

ยังมี..ผู้คนมากมาย..ที่เขาต้องดิ้นรนยิ่งกว่าฉัน..

และความหวังที่พวกเขามี…มันเหมือนแสงของตะวัน..

…ที่จะเป็นแรงใจ…ให้ฉันยังคงก้าวไป…

ทุก ๆ ครั้ง..ที่เสียงหัวใจอ่อนลงทุกที…

ที่ถนนสายนี้..นัดฉันมาบอกความหมาย…

ภาพจากถนนสายแสงตะวัน… บอกเล่าให้ฉันเห็นโลกที่เป็นไป..

ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิตฉันไว้…ไม่ให้หมดหวัง

…บอกให้ฉันได้รู้…ว่าฉันยังคงมีหวัง..

และวันนี้ฉันพร้อม…จะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

……………………………………

ชีวิตมีความหวังเสมอ..เหนื่อยนัก..ก็พักบ้าง..

ไม่ ใช่มีแต่เพียงเราคนเดียว..ที่ต้องเจออะไรหนัก ๆ ในชีวิต..บางทีถ้าเรามองคนอื่นที่ด้อยกว่า..อาจทำให้เรารู้สึกดีกับชีวิตเรา ขึ้นมาก..

เพราะอย่างน้อย..เราก็ยังมีเรื่องที่โชคดีบ้างเหมือนกัน..ไม่ได้เลวร้ายไปซะทุกอย่างหรอกนะ..

ขอ ให้ใครที่กำลังทุกข์ท้อกันอยู่ในตอนนี้..ไม่ว่าจะเรื่องอะไร..จะหนักจะเบา แค่ไหน..ก็ขอให้รู้ว่า..ชีวิต..ยังมีความหวัง..ปัญหา..ยังมีทางแก้ไข..และมี ทางออกเสมอ..สำหรับผู้ไม่หมดหวัง..

..เหนื่อยนัก..ก็พักบ้าง..เก็บแรงสู้ให้ไหวกันต่อไป..นะคะ..

สู้สู้..ค่ะ…
“การเปลี่ยนแปลง”….เป็นสัจธรรมของโลก..ที่ทุกคนต้องเรียนรู้..และต้องยอมรับกันมันให้ได้….

เพราะ หากว่า..เรายอมรับมันไม่ได้….มันก็จะเป็นต้นเหตุของความทุกข์..ความ กังวล..ความผิดหวัง..อกหัก และเสียใจทั้งปวงของหัวใจทุกดวง…ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใคร วัยใด และกับใคร..

ทั้งการเปลี่ยน..ที่เป็นไปตามกาลเวลาที่หมุนไป…หรือ ก่อนเวลา….ไม่ว่า เปลี่ยนด้วยความเต็มใจ..เปลี่ยนไปอย่างไม่มีทางเลือก..เปลี่ยนไปโดยที่แม้ แต่ตัวเองก็ไม่รู้…

…แต่ที่เจ็บปวดที่สุด..ก็คงเป็นการเปลี่ยนโดยที่อีกฝ่าย..ไม่รู้

หลายคู่ที่มีปัญหา…หากคนหนึ่งยิ่งอยู่ก็ยิ่งรัก…ในขณะที่อีกคน..ยิ่งอยู่ยิ่งไม่รัก…

หากคนที่ยิ่งอยู่ยิ่งรัก..เป็นเรา..และเป็นเขาที่ยิ่งอยู่ยิ่งไม่รัก…เราก็เจ็บ

ดั่งเพลง ๆ นี้…

หมุนเวียนกันไป…สัจธรรมก็คือเปลี่ยนไป..ไม่มีของใดคงได้ตลอด..ต้องสูญต้องเปลี่ยนรูปไป

เหมือนใจเรานี่..ที่ต้องเจอความรักเปลี่ยนไป สุขได้ไม่นาน..ต้องมีทุกข์แทรกไว้..ซ้อนไปอย่างนั้น

เพราะโลกใบนี้…แท้จริงก็ยังหมุน..จากร้อนไปเป็นเหน็บหนาว..เหมือนกับความรัก..คงไม่มียืดยาว

นานไปเขาก็เปลี่ยน…เราถึงเจ็บ…เจ็บที่ยังรักไม่เปลี่ยน..

หรือ…

ชั่วฟ้าดินสลาย..สัญญาใจคนไหนบอก

รักแล้วไม่ลวงหลอก..คนที่บอกอยู่ตรงไหน

แต่ฟ้ายังฟ้าอยู่..ดินก็ดูไม่เป็นไร..

แล้วรักก็จากไป..ที่สลาย..คือใจคน

……………………..

…ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม…สิ่งที่ดิฉันและทุก ๆ คนได้เรียนรู้จากวัดผามาก็คือ..

..พระอาจารย์ไม่อนุญาตให้พวกเราเศร้าหรือเสียใจกับวันสองวันในตลอดชีวิตของพวกเราแน่ ๆ…

นั่นก็คือ…

เมื่อวานนี้…กับ วันพรุ่งนี้….

หรือ ที่พระอาจารย์เน้นกับพวกเราไว้ว่า อย่าไปจมอยู่กับอดีต..หรือไปไขว้คว้าหาอนาคต

เพราะ ฉะนั้น..เหลืออยู่แค่วันนี้เท่านั้น..ที่ดิฉันแอบอนุญาตให้ฟูมฟาย.. หรือเสียใจได้…แต่เพียงแค่วันนี้เท่านั้น…เสียใจซะให้พอ..หลังจากวันนี้ ไปแล้วเราต้องกลับมายืนที่เดิมให้ได้..

ไม่มีใครที่ไม่เคยได้สัมผัสทุกข์…เพราะทุกข์สุข..มันมาเยือนเราได้ตลอดเวลา…ไม่ต้องมีบัตรเชิญ…ไม่ต้องมี waiting list…

ทุก คนในโลกนี้ที่เรารู้จัก..ต่างก็ต้องวิ่งผ่านความทุกข์กันมาแทบทั้งนั้น.. ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร…ไม่ได้อยู่ที่ว่า..ทุกข์ใครเล็กใหญ่ไปกว่ากัน…มัน อยู่ที่ว่า…

ใครจะดึงตัวเองกลับมาอยู่จุดเดิมได้เร็วกว่ากัน..อย่า ปล่อยให้ตัวเองไหลไป กับความทุกข์…จมอยู่กับทุกข์..ซึ่งกว่าจะรู้ตัว…ก็ฝังตัวเองอยู่กับความ ทุกข์ซะจนไม่สามารถปีนออกมาได้…

ในชีวิตพวกเราทุกคนนั้น…ต้องพบกับความทุกข์ ๒ ประเภท..กันทุกคน..หนีพ้นไม่ได้เลย

– ทุกข์ขาประจำ…ทุกข์ที่พระอาจารย์สอนพวกเรา…

เกิด..น่ารัก ๆ แก่…งก ๆ เงิ่น ๆ เจ็บ..แล้วก็ตาย..และสัจธรรมอื่น ๆ เช่น ความหิว ความผิดหวัง ความพลัดพรากจากคนที่รักของที่รัก

-ทุกข์ขาจร…

ทุกข์ ที่เกิดจากความโง่หรือความไม่รู้เท่าทันของเราเอง..หรือการไม่ยอมรับ ความเปลี่ยนแปลงไป เช่น การแก่ พอไม่ยอมรับกับความแก่ก็พยายามหนี..ไปทำศัลยกรรมใบหน้า.(แต่ตัวเหี่ยว : ) พอหนีไม่พ้นความจริงข้อนี้ก็ทุกข์หรือหลายคนที่อกหัก ถ้าเราตระหนักถึงความจริงที่ว่า การอกหักรักคุดก็คือบทเรียนหนึ่งของชีวิต..ซึ่งแทบทุกคนต้องเจอ..ไม่ใช่เรา คนเดียวที่อกหัก ผิดหวังในความรัก เพราะพอเราไม่ยอมเรียนบทเรียนนี้..การอกหักรักคุดก็อาจก่อให้เกิดทุกข์อย่าง ใหญ่หลวง ..เห็นบางคนทนแบกทุกข์นี้ไม่ไหวถึงกับฆ่าตัวตายหนีความทุกข์ในเรื่องนี้ ..(ซึ่งหารู้ไม่ว่า..หนีจากทุกข์นี้ไปได้ก็จริง..แต่ต้องไม่เจอคุกแห่งความ ทุกข์ใหม่..ที่อาจหนักไปกว่าเดิมได้) ความทุกข์จากการขาดความรู้เท่าทันนี้เอง…คือทุกข์ขาจร…ที่เราต้องหมั่น ฝึกเจริญสติที่ทางวัดผาพร่ำสอนจ้ำจี้จำไชพวกเราเสมอ..แต่พอก้าวเดินออกมาจาก วัด..กลับใช้ไม่เป็นกันอีกแล้ว…(อย่าว่าแต่ใครเลย..ดิฉันก็เป็นบ่อยครั้ง : )

เพราะทุกข์ขาจร หรือ ทุกข์จากการไม่รู้เท่าทันนั้น สามารถทำร้ายพวกเราได้สาหัสสากรรจ์ที่สุด ..แต่ถ้าเรานำคำสอนของพระอาจารย์มาใช้ได้อย่างจริงจัง…เรารู้เท่าทันความ จริงของชีวิตได้เป็นอย่างดีแล้ว…เจ้าทุกข์ขาจรที่มากระทบเรานี้..จะไร้ ซึ่งพิษสงอะไรอีกเลย…เพราะเจ้าทุกข์ขาจรเนี่ย…มันเกิดจากการ “ปรุง” ของเราเองทั้งนั้น….โดยตัวมันเองหาใช่ “ความทุกข์ แต่อย่างใดไม่… พวกเราถูกสอนเสมอเวลาเราอยู่ที่วัด…เพียงเราเป็นผู้เฝ้ามองดูมัน..เหมือน เรากำลังดูทีวี..หากเราไม่แสดงร่วมไปกับมัน..ทุกข์ก็เกิดขึ้นไม่ได้ แต่พอกลับมา..เดี๋ยวก็เล่นเป็นนางเอก..เดี๋ยวก็เป็นนางอิจฉา..ประเดี๋ยวเป็น ผู้ดี..เผลออีกทีเป็นผู้ร้าย..เฮ่อ…เผลอบ่อยหนอ…ก็เลยต้องทุกข์บ่อยหนอ …เขาให้เราตีตั๋วเป็นผู้ดู..แต่ชอบเผลอไปร่วมแสดงเป็นประจำ…ไม่มีใครเขา มอบออสการ์ให้สักหน่อย : )

พระวิปัสสนาจารย์กล่าวไว้ ว่า…”ทุกอย่างนั้น..ถูกมาแต่ต้นอยู่แล้ว…มีก็แต่ความเห็นของเราเท่านั้น ที่ผิด..” ถ้าเราเข้าใจกลไกอย่างลึกซึ้งแล้ว..ความทุกข์ไม่ว่าเรื่องใด..ก็จะไม่ใช่ ทุกข์อีกต่อไป…หากจะเป็นเพียงปรากฏการณ์แสนธรรมดาอย่างหนึ่งในชีวิต..ดั่ง ยุบ พอง เย็น ร้อน อ่อน แข็ง..

…แต่เมื่อใดก็ตาม..ที่รู้ไม่ทัน “ความธรรมดา” ของชีวิต..เมื่อนั้น..ความทุกข์ก็จะแสดงตัวออกมาทำร้ายคนไม่รู้เท่า ทัน..อย่างสาสม…อย่าปล่อยให้การล้มครั้งเดียวหรืออกหักครั้งเดียวมีความ หมายเท่ากับการล้มทั้งชีวิต ควรคิดว่าการล้มครั้งหนึ่งคือการที่ชีวิตยังต้องการให้เราพิสูจน์ตนเองใหม่ ในเส้นทางเก่า…หรือไม่ก็ในเส้นทางอื่น ๆ หรือกับคนอื่น ๆ อีกมากมาย เราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นทุกข์ จึงไม่ควรปล่อยให้ความทุกข์เข้ามาจับจองยึดพื้นที่ส่วนใหญ่ในหัวใจ..จนสูญ เสียพื้นที่ดี ๆ ในชีวิตไปอย่างน่าเสียดายทุกครั้งที่มีทุกข์…จึงไม่ควรมัวแต่จมอยู่ในกอง ทุกข์..หรือยึดความทุกข์มันไว้…แต่ควรที่จะลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับมัน..

อย่าง ที่ดิฉันมักจะพูดอยู่เสมอจากหนังเรื่อง batman returns ว่า…การที่คนเราต้องล้มบ้างนั้น…ก็เพื่อเราจะได้เรียนรู้วิธีการที่จะ ลุกขึ้น…ดังนั้น..ไม่ว่าเขาหรืออะไรจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร…ก็ขอให้เรา อดทน..และ ยอมรับความเปลี่ยนแปลงนั้นให้ได้…ไม่อย่างนั้น..มันจะกลายเป็นหนามยอกอก เราอยู่ได้ทุกค่ำคืน…

……………………………………..

ดัง นั้น..คนเราน่ะอกหักบ้างก็ได้..แพ้บ้างก็ได้..ล้มเหลวบ้างก็ได้…รวม ทั้ง..ล้มบ้างก็ได้นะคะ..ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกเลยนะคะ..มันเป็นเพียงแค่ เรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง…ทุกข์ก็ส่วนทุกข์…ใจก็ส่วน ใจ..ทุกข์มันจะเต้นแค่ไหน..เพียงใจไม่เต้นตาม..ทุกข์ก็เกิดขึ้นไม่ได้..นะคะ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา..ไม่ว่าจะดี..หรือเลวร้ายในความรู้สึกของเราแค่ ไหน..หากเราได้เรียนรู้สิ่งที่ได้เกิดขึ้นกับเราด้วยความเข้าใจ..ก็ถือว่า เราไม่ขาดทุนกับสิ่งที่เคยทำให้เราต้องเสียใจกันหรอกนะคะ..

ทำความเข้าใจเกี่ยวกับเว็ปไซต์ www.kasetsomboon.org
ข้อตกลงก่อนชมเว็ปไซต์
บทความบันทึกการเดินทางของเว็ปมาสเตอร์ นายตัวดี ท.ทิวเทือกเขา
คลิ๊กอ่านได้เลยครับ มีทั้งหมดตอนนี้ 14 ตอน
  ที่ ชื่อเรื่อง ตอนที่ ที่ ชื่อเรื่อง ตอนที่
1. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 1 11. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 11
2. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 2 12. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 12
3. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 3 13. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 13
4. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 4 14. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 14
5. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 5 15. ภาพบันทึกการเดินทางของ นายตัวดี Face Book
6. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 6 16. ภาพบันทึกการเดินทางของ นายตัวดี Face Book
7. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 7 17. ภาพบันทึกการเดินทางของ นายตัวดี Face Book
8. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 8 18. ภาพบันทึกการเดินทางของ นายตัวดี Face Book
9. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 9 19. ภาพบันทึกการเดินทางของ นายตัวดี Face Book
10. บันทึกการเดินทางของ นายตัวดี ตอนที่ 10 20. ภาพบันทึกการเดินทางของ นายตัวดี Face Book
21. นิยายรักน้ำเน่า เรื่องล่าสุด
22. บันทึกรักน่าอ่าน
23. รักเดียวใจเดียว
ขอบคุณนะครับ ที่ติดตามอ่านบทความของผม นายตัวดี ท.ทิวเทือกเขา
ท่านสามารถติดตามอ่านเรื่องราวความเป็นมาของการสร้างอ่างเก็บน้ำญวนได้ โดยคลิ๊กที่หัวข้อได้ครับ
ที่ ชื่อเรื่อง ตอนที่ ที่ ชื่อเรื่อง ตอนที่
  1. กว่าจะมาเป็นแม่น้ำญวน ตอนที่ 1 4. ความเป็นมาของโครงการอ่างเก็บน้ำญวน 1
บทนำ
2. กว่าจะมาเป็นแม่น้ำญวน ตอนที่ 2 5. ความเป็นมาของโครงการอ่างเก็บน้ำญวน 2 ตอนที่ 2
3. กว่าจะมาเป็นแม่น้ำญวน ตอนที่ 3 6. เสียงน้อยๆที่คอยติดตามอ่างเก็บน้ำญวน จากผู้เขียน
ขอบคุณนะครับ ที่ติดตามอ่านบทความ ท่านสามารถร่วมเสนอแนวคิดได้ตลอดเวลานะครับ
ท่านสามารถติดตามอ่านเรื่องราวความเป็นมาของดอยผาขาม (ดอยผาข่าม) โดยคลิ๊กอ่านที่นี่ได้ครับ
ที่ ชื่อเรื่อง ตอนที่ ที่ ชื่อเรื่อง ตอนที่
1. ดอยผาขามตำนานสอนใจ ตอนที่ 1 7. เบื้องหลังความงดงามดอยผาขาม ตอนที่ 1
2. ดอยผาขามตำนานสอนใจ ตอนที่ 2 8. เบื้องหลังความงดงามดอยผาขาม ตอนที่ 2
3. ตำนานพระสนธนมโนราห์ ตำนาน 9. เบื้องหลังความงดงามดอยผาขาม ตอนที่ 3
4. ตำนานนกหัสดิลงค์ ตำนาน 10. เบื้องหลังความงดงามดอยผาขาม ตอนที่ 4
5. ยอดวิวดอยผาขาม ภาพประกอบ 11. เบื้องหลังความงดงามดอยผาขาม ตอนที่ 5
6. ถ้ำน้ำดั้น บ้านห้วยปุ้ม บทความภาพ 12. บ้านปางถ้ำ – ถ้ำผาแดง – ถ้ำน้ำลอด ภาพ
ขอบคุณนะครับ ที่ติดตามอ่านบทความ ท่านสามารถร่วมเสนอแนวคิดได้ตลอดเวลานะครับ
 ท่านสามารถคลิ๊กอ่านเรื่องราวต่างๆได้ในแต่ละหัวข้อเลยครับ

ที่ ขื่อเรื่อง ที่ ชื่อเรื่อง ที่ ชื่อเรื่อง
1. ภาพเก่าเล่าเชียงคำ 26. ตำนานดอยผาขาม 1 51. ในหลวงเสด็จเชียงคำ
2. วัดพระนั่งดิน เชียงคำ 27. ตำนานดอยผาขาม 2 52. นายอำเภอคนแรกของเชียงคำ
3. ตำนานพระเจ้านั่งดิน 28. ตำนานดอยผาขาม 3 53. พระยาดัสกรปลาส
4. วัดเวียงพระแก้ว 29. ตำนานดอยผาขาม 4 54. ที่ว่าการอำเภอเชียงคำ
5. พญาคำฟูกับเชียงคำ 30. ตำนานดอยผาขาม 5 55. บ้านพี่เมืองน้อง น้ำตกภูซาง
6. ตำนานตุ๊เจ้าคอขาด 31. ตำนานดอยผาขาม 6 56. รวมข้อมูลหมู่บ้านต่างๆในเชียงคำ
7. ตำนานเมืองคุ้ม 32. ตำนานดอยผาขาม 7 57.  พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช
8. ตำนานดงเปื๋อยเปียง 33. ตำนานดอยผาขาม 8 58.
9. ตำนานดงป่าแดง 34. ตำนานดอยผาขาม 9 59.
10. ตำนานกู่ผาแดง 35. พิธีกรรมล้านนาบ้านเฮา 60.
11. ตำนานขุนหาญดงโก้ง 36. แนวกำแพงโบราณเชียงคำ 61.
12. ตำนานทุ่งทัพ 37. ภาพในตลาดเชียงคำปัจจุบัน 62.
13. ตำนานดอยปู่ง่าว 38. ภาพบรรยากาศมุมสูงของเชียงคำ 63.
14. ตำนานเจ้าหมวกคำ 39. สาวงามไทลื้อ 64.
15. ตำนานพระธาตุดอยคำ 40. ภาพวิวยอดดอยผาขาม 65.
16. ปริศนาธรรมพระนั่งดิน 41. อนุสรณ์ผู้เสียสละเชียงคำ 66.
17. พระเจ้าแสนแซ่ 42. ภาพงานอนุสรณ์ ปี 2557 67.
18. สล่าปั้นพระงามเจียงคำ 43. สถานีวิทยุปวงผญา 68.
19. สุริวงศ์ องค์สุดท้ายเจียงคำ 44. โรงหนังประสพสุขรามา 69.
20. ปี่ขับลื้อ..โดยนพดล 45. สืบชะตาแม่น้ำญวน 70.
21. ผางลาง 46. ศูนย์หัตถกรรมผ้าไทลื้อ ทุ่งมอก 71.
22. วัดร้องเก่า ต.ร่มเย็น 47. พาเที่ยวบ้านฮวกชายแดนไทยลาว 72.
23. บ้านปี้ ต.เวียง อ.เชียงคำ 48. นางพญาเสื้อโคร่งบ้านเรา 73.
24. งานไทยลื้อเจียงคำ แข่งขันไก่ตั้ง 49. ธรรมชาติเชียงคำบ้านเฮา 74.
25. เสน่ห์บ้านเฮาธรรมชาติโอบล้อม 50. แอ่วทุ่งทานตะวัน ป่าซาง 75.
รวมภาพต่างๆ (1)
รวมรูปภาพต่างๆ (3)
รวมภาพต่างๆ (5)