

Written by นายตัวดี ท.ทิวเทือกเขา
Wednesday, 06 July 2011 16:34
There are no translations available.
ตั้งแด่เด็กผมอยุ่กับมันมาตลอดแล้วก็ต้องมาถึงวันนี้วันที่จำต้องจากไปแสนไกล ความรู้สึกดีๆที่ได้รับรู้อยู่ ณ ที่แห่งนี้ความทรงจำยังอยู่ในสมองภาพสะท้อนตลอดเวลากลิ่นนี้ผมจำได้ดีเป็นกลิ่นของมัน บ้านที่รักบรรยากาศอันแสนอบอุ่นใบไม้ยังล่วงอยู่เสมอเวลา ล้มพัดกระทบต้นของมันเวลาฝนตกเสียงหยดน้ำที่หล่นลงมาจากก้อนเมฆสีคล้ำๆที่ ลอยอยู่บนฟ้าตกลงมากระทบกับหลังคาบ้านมันช่างเป็นเสียงที่ไพรเราะเหลือเกิน เสียงครัวที่ดังกร้องแกร้งๆ! ทุกหัวค่ำของทุกวันมันเป็นเสียงที่ทำให้ผอิ่มท้องทุกวันของฝีมือคุณแม่ เสียงกร๊อก! เป็นเสียงที่เกิดจากแท่งเหล็กถูกสอดเข้าไปในไม้ ในทุกๆคืนมันบอก ถึง ความกลัว ความห่วงใย เตียงนอนที่แสนรักผ้าห่มที่แสนหวงหมอนที่แสนจะสกปรกคงจะไม่ได้หนุนนอนและห่ม มันอีกแล้ว แเฝ้าบอกทุกวันว่าฝากความหวังไว้กับเรา ไม่มีคนทำกับข้าวให้ทานแล้วนะ ไม่มีคนคอยปลุกตอนเช้านะ ไม่มีอะไรซักอย่าง... มีเพียงตัวเราชีวิตเรามันหยุดอยุ่กับที่ไม่ได้ต้องก้าวไปข้างหน้าตลอดเวลาการเดินทางจากถนนสายเก่าไปยังถนนสายใหม่ด้วยรองเท้าคู่เก่าไม่อาจทราบได้ว่ามันจะเป็นเช่นไรเฝ้ารออีกครั้งหนึ่งเฝ้าคอยรอเวลาที่จะกลับไปหามันอีกครั้งถึงแม้มันจะอีกยาวนานเหลือเกินแต่มันก็อยู่ในความทรงจำตลอดเวลานี่คือความรู้สึกของคนๆหนึ่งที่จากบ้านมาแสนไกล
คิดถึงบ้าน...
Comments