อยากให้รับรู้ความรู้สึก
Written by นายตัวดี ท.ทิวเทือกเขา Saturday, 13 June 2009 10:39
There are no translations available.
| เธอจ๋า ฉันอยากจะพูดกับเธอด้วยคำหวานๆอย่างนี้สักวันละร้อยหนพันหน ถ้าหากมันจะทำให้เธอสัมผัสได้ว่า ฉันมีแต่ความรู้สึกดีๆให้เธอมากสักเพียงไหน แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอคงไม่เคยใส่ใจ หรอกว่าฉันจะพูดอะไรบ้าง ว่าฉันจะรู้สึกอย่างไรกับเธอ รู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เธอทำ ชีวิตคนเราบางครั้งก็ ยังแทบไม่มีเวลาใส่ใจกับตัวเองสักเท่าไรเลย แต่ฉันก็ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจอะไรหรอกนะ ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะฉันมีความเชื่ออยู่อย่างหนึ่ง ความเชื่อซึ่งเป็น แรงผลักดันให้ฉันทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเธอตลอดมา และก็เป็นความเชื่อเดียวกันที่จะเป็นพลังให้ฉัน ยังคงทำเพื่อเธอตลอดไป ความเชื่ออะไรหรือมันก็แค่ความเชื่องมงาย ธรรมดานั่นแหละ ถ้าอยากรู้ฉันจะเล่าให้ฟังก็ได้ ไม่รู้ว่าเธอยังจำบ่ายวันนั้นได้หรือเปล่า บ่ายวันที่ เรากับเพื่อนๆอีก 3-4 คน ไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน ตอนนั้นเธอก็คงจะเริ่มรู้สึกบ้างแล้วล่ะ เหมือนกับที่เพื่อนๆบางคนในกลุ่มนั้นรู้ ว่าฉันมีใจให้กับเธอ เธออาจจะไม่เคยสังเกตหรอกว่า เวลาที่ฉันอยู่ ใกล้เธอโดยมีเพื่อนคนอื่นอยู่ด้วยนั้น ฉันแทบจะไม่ พูดคุยกับเธอเลย ตรงข้ามกับเวลาที่เราอยู่ด้วยเพียงสองคน ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร อาจเป็นเพราะฉันกลัวที่จะต้องเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นก็ได้ วันนั้นเรากินอาหารเสร็จแล้ว ก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย เพื่อรอเวลาเข้าเรียนในคาบต่อไป แล้วใครคนหนึ่งในกลุ่มก็ส่งสัญญาณให้เพื่อนๆรู้ว่า เขาคนนั้นใกล้เข้ามาแล้ว ชายคนนั้น ร่างผอมกะหร่อง ไว้ผมยาว ประบ่า ริ้วรอยบนใบหน้าบอกว่า เขามีอายุในวัย กลางคนแล้ว เขาสวมชุดเสื้อผ้าของผู้หญิง ใส่ รองเท้าส้นสูง ในมือมีกระเป๋าสะพายใบหนึ่ง และสมุดที่เขาใช้จดบันทึกเรื่องราวในจินตนาการของ เขาอยู่อีกมือหนึ่ง เราเรียกเขาว่า พี่ปูน้อย เพราะเขามักจะมาชักชวนพวกเราเข้าสมาคมชาวปูอยู่ เรื่อย ได้ยินมาว่าพวกรุ่นพี่ๆของเรารู้จักเขาในนาม อ้อยหวาน ผู้มีตำนานรักรันทดใจมากกว่า เธอพอจะนึกออกบ้างหรือยัง ว่าตอนนั้นเธอรู้สึก อย่างไร เธอจำได้ไหมว่าพี่ปูน้อยพูดถึงเรื่องอะไร บ้าง ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่ก็ยังพอจำได้ว่า เขาเล่าว่าบ้านเขาอยู่วังใต้บาดาลกับเหล่าชาวปู มีดอกบัวเป็นพาหนะ เขาเล่าให้เราฟังถึงเรื่องนรก สวรรค์มีกี่ชั้น มีชื่อเรียกว่าอะไรบ้าง พร้อมทั้งกางสมุดเล่มนั้นให้ดูรายชื่อที่เข้าใจยากทั้งหลาย เธอจำ ได้ไหมว่าเราหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็งขนาดไหน แล้วเธอยังจำได้ไหม ว่ามีช่วงหนึ่งเขาพูดถึงชาติภพ ชาติที่แล้วเราเป็นใคร ทำไมถึงต้องมาเกิดอยู่บนโลก นี้ ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะว่าพี่ปูน้อยบอกเพื่อนเราว่าอย่างไรบ้าง แต่ที่ฉันจำได้อย่างชัดเจนเลยก็คือสีหน้าที่เคร่งเครียดของพี่ปูน้อย เวลาที่เขาจ้องหน้าเธอ ก่อนจะบอกว่า เธอเป็นเทพธิดา หนีลงมาจากสวรรค์มาเที่ยวเล่นในโลกมนุษย์ เป็นคำตอบที่เรียก เสียงหัวเราะฮาใหญ่ เพราะมันเหนือความคาดหมายเหลือเกิน ก่อนที่ใครจะตั้งตัว เพื่อนเราคนหนึ่งก็ชี้มาฉัน แล้วถามพี่ปูน้อยต่อ ฉันประหลาดใจ มากที่เขาตอบโดยไม่เสียเวลาคิดเลย เธอยังจำคำ ตอบนั้นได้หรือเปล่า "คนนี้ เป็นองครักษ์ของเทพธิดา ลงมาตามเทพธิดา กลับสวรรค์" เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่แคร์กับ เสียงหัวเราะรอบข้าง สายตาคู่นั้นทำให้ฉันหัวเราะไม่ออก ฉันได้แต่ยิ้มๆ แล้วก็ก้มหน้า ทำไมฉันรู้สึก เหมือนถูกชายผู้นี้อ่านออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ฉันบอกกับตัวเองว่า มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ มันเป็นคำจำกัดความของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉันที่สมบูรณ์แบบจริงๆ เธอรู้สึกบ้างไหมว่าตลอดเวลาที่เราคบกันมา เธอ จะเป็นฝ่ายที่เดินนำไปเรื่อยๆ ค้นหาและเรียนรู้ไป ตามที่ใจเธอต้องการ ฉันทำได้ก็แค่เพียงตามหาเธอให้เจอ ตลอดเส้นทางที่เทพธิดาเดินทางไป เธอรู้ดีว่า มีองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ติดตามเธอมาด้วยความห่วงใย ลึกๆแล้วเธอก็อยากกลับบ้าน แต่เธอก็กลัวว่าวันใดที่เธอหันหลังกลับไปหาเขา เธออาจจะ หมดอิสระที่จะเที่ยวเล่นไป เธอจึงไม่อาจหยุดให้ เขาตามมาทันได้ เธอรู้ไหม สิ่งที่องครักษ์ ได้รับเป็นค่าตอบแทน สำหรับหน้าที่ที่แสนยาวนานนี้คืออะไร ความสุข ไงล่ะ ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้เธอ เขาจะได้รับความสุขเป็นสิ่งตอบแทน มีใครเคยบอกหรือเปล่า ว่า ความสุข เป็นสิ่งเสพติด องครักษ์คนนี้เสพติด ความสุขที่ว่านี้ จนเขาต้องยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อตามเธอให้ทัน หรือถ้าจะให้ดีกว่านั้นก็นำหน้า ไปขวางทางเธอไว้ ไม่ให้เธอหนีไปเที่ยวเล่นไกลกว่านี้ แล้วเธอคิดว่า เทพธิดาจะหนีไปเรื่อยๆ จนองครักษ์ หมดแรงที่จะตามหรือจะมีสักวันหนึ่ง ที่เธอจะเบื่อ การเที่ยวเล่น แล้วหยุดรอให้องครักษ์คนนั้น มารับกลับไป สำหรับใครคนอื่น นี่อาจจะเป็นเรื่องโง่งมที่สุดในชีวิต แต่สำหรับฉันมันมีความหมายอะไรบางอย่าง และฉันก็ได้แต่หวังว่ามันอาจจะมีความหมายกับเธอบ้าง วันนี้ฉันอยากจะบอกกับเธอแค่ว่า จงไปเถอะ เที่ยวไปตามที่เธอต้องการ แต่หากวันไหนที่เธอเหงา วันไหนที่เหนื่อยล้า ขอเพียงแค่หยุดอยู่ที่นั้น ไม่ต้องแม้หันกลับมามอง ฉันจะตามไปจนถึงที่นั้น ไปเป็นเพื่อนเธอเสมอ ฉันสัญญา... |
Pictures
We have 27 guests online
Comments