Error
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFolder::files: Path is not a folder:
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFolder::files: Path is not a folder:
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFolder::files: Path is not a folder:
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFolder::files: Path is not a folder:
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFolder::files: Path is not a folder:
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFolder::files: Path is not a folder:
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21
  • JFTP::connect: Could not connect to host "kasetsomboon.org" on port 21

ความในใจของสองคน

PDFPrintE-mail

There are no translations available.

ตัวหนังสือสามารถบอกเล่าเรื่องราวความเป็นไปได้ดีกว่าคำพูดมากมายนัก จึงไม่น่าแปลกที่ฉันจะหลงใหลในเสน่ห์ของตัวอักษรมาหลายปีดีดักแล้วฉันมักจะเรียกตัวเองว่า "คนเขียนหนังสือ" อยู่เสมอไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันคงเพราะว่าฉันเขียนหนังสือไม่ดีพอที่จะเรียกตัวเองว่า "กวี" ได้ล่ะมั้งโลกของตัวอักษรสวยงามนัก แค่มีปากกาสักด้าม เศษกระดาษสักแผ่นและมีเขาคนนั้นเป็นพระเอกของเรื่องสักคนก็คงเพียงพอ

เรื่องราวความรักของฉันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้รู้เพียงแต่ว่าในสมุดบันทึกประจำวันของฉันมีชื่อเขาตั้งแต่วันมอบตัวทีเดียว...คงเพราะความบังเอิญที่ทำให้เราสองคนมักจะได้ทำอะไรด้วยกันเสมอ ได้เล่นละครด้วยกัน ได้นั่งคู่กันในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ หรือแม้กระทั่งไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้ง...แต่เรากลับไม่ได้ใกล้ชิดกันเท่าที่ควร ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...จนวันหนึ่ง..."มีนอยากวาดรูปเหรอ เราสอนให้ก็ได้นะ"นี่แหละประโยคสำคัญที่ทำให้เราสองคนได้มีโอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้นเขารีบกระวีกระวาดไปหากระดาษกับดินสอมาวางไว้ตรงหน้าฉันไม่รู้ว่าวิญญาณครูไปสิงอยู่กับชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเขาลากเส้นเป็นตัวอย่างแล้วให้ฉันลองทำตามไปช้าๆลมที่พัดแรงทำให้ผมของฉันปลิวจนยุ่งไปหมด"ขอโทษนะ" เขาพูดแล้วเอื้อมมือมาหยิบปอยผมของฉันที่ปลิวเพื่อเหน็บหูของฉันไว้อย่างเดิม"ขอบคุณนะเฟิร์ส" ฉันพูดเขินๆ ใบหน้ากลายเป็นสีแดงระเรื่อเขายิ้มบางๆเหมือนกับจะบอกว่าไม่เป็นไรหลังจากทนนั่งดูฉันลากเส้นที่ดูไม่ได้เอาเสียเลยมาเป็นเวลานานเขาก็ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างหดหู่"แย่กว่าเราตอนฝึกวาดใหม่ๆซะอีก"เขาทำท่าทางเหมือนครูที่กำลังดุนักเรียนอยู่ยังไงยังงั้น"ก็คนมันไม่เก่งนี่นาไม่ต้องสอนก็ได้นะ"ฉันบ่นเบาๆแล้ววางดินสอลงแรงๆ"เอาเหอะฝึกต่อไปละกัน วาดรูปน่ะไม่ยากหรอกถ้ามีคนสอนดีๆอย่างเรา"เขาบอกยิ้มๆฉันส่ายหน้ากับความหลงตัวเองของเขา...หลงตัวเองจริงๆนะนายเฟิร์สจอมเก๊ก...เราสนิทกันมากขึ้นทุกที...สนิทท่ามกลางเสียงแซวและวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนที่ไม่เว้นแม้แต่ในคาบเรียน"สวีทกันจังเลยคู่นี้"เสียงเพื่อนๆที่ดังมาจากด้านหลังห้องทำให้ฉันต้องวางดินสอลงอายๆ"เฮ้ย! เธออย่าแซวซิเราไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นสักหน่อย"เฟิร์สแก้ตัวให้ แต่เพื่อนๆ ทำสีหน้าไม่เชื่อแต่พอเห็นหน้าตาเอาเรื่องของฉันก็เลยจำใจต้องสงบปากสงบคำแล้วเดินหนีไปคุยกันที่อื่นแทน"ช่างเขาเหอะ"ฉันพูดเบาๆแล้วก้มหน้าก้มตาวาดรูปต่อไป"มีน...เรามีอะไรจะบอก" เขาพูดท่าทางเขินๆ"อารายเหรออออ"ฉันเงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดลากเสียงยาว"เราชอบผู้หญิงคนหนึ่งนะ" สีหน้าอายๆของเขาทำให้ฉันแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่านี่คงจะเป็นวิธีการบอกรักทางอ้อมของเขาแต่.... "คนนั้นไง"ว่าแล้วเขาก็ชี้ไปที่เพื่อนร่วมสถาบันคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูฉันหันไปยิ้มล้อบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลยจนนิดเดียวอาจจะเป็นเพราะว่าฉันไม่เคยหวังให้เขามารักแค่รู้สึกรักเขาอยู่ฝ่ายเดียวก็พอเสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นฉันวางดินสอลงโดยอัตโนมัติ"เรากลับแล้วนะ" ฉันบอกเบาๆ"ขอบคุณสำหรับการสอนวาดรูปและทุกๆอย่างนะ""มีนพูดเหมือนสั่งลาเลย" เขาพูดติดตลก"อย่างกับเราจะไม่ได้สอนมีนอีกอย่างนั้นแหละ""ใครจะไปรู้ล่ะ...ชีวิตมันไม่แน่หรอกเฟิร์ส" ฉันพูดทีเล่นทีจริงแล้วเดินไปปิดกระจกและประตูห้องเรียนเขาเดินมาช่วยอีกแรงหนึ่ง"วันเสาร์เจอกันที่เรียนพิเศษแล้วกันนะ บ๊ายบาย" เขาบอกลาแล้วโบกมือให้ฉันยิ้มรับแล้วโบกมือตอบไป"กลับบ้านดีๆนะจ้ะหนูมีน" เสียงตะโกนของเขาที่ดังตามหลังมาทำให้ฉันแอบอมยิ้มบางๆอย่างมีความสุขฉันนั่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับเขานับตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน ตลอดเส้นทางกลับบ้านไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่แสนจะธรรมดาคนนี้จะกลายมาเป็นคนสำคัญของหัวใจถึงจะรู้ว่าเขามีคนที่เขาชอบอยู่แล้วแต่นั่นก็ไม่สำคัญอะไรเพราะฉันก็ยังคงมีความสุขที่จะรักเขาที่จะได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะของเขามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันคนนี้แล้วฉันหยิบภาพเหมือนของฉันที่เขาวาดให้ตอนวันเกิดขึ้นมาดู"สุขสันต์วันเกิดนะครับ"ฉันยังจำเสียงใสๆของเขาที่บอกตอนเช้าตรู่ในวันสำคัญของฉัน"มีความสุขมากๆนะครับมีนรอยยิ้มจริงใจของเขาในวันนั้นยังบันทึกอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา....ไม่เคยลบเลือน"

โครมมมมมมม!!!!!!" เสียงดังขึ้นที่ถนนสายหนึ่งบรรดาไทยมุงต่างพากันมามุงดูเหตุการณ์รถคว่ำร่างของหญิงสาวคนหนึ่งถูกหามออกมากระดาษวาดเขียนตกลงมาจากมือที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดของเธอชายแก่คนหนึ่งหยิบขึ้นมาดูเห็นหยดเลือดเปรอะไปทั่วแผ่นกระดาษนั้นแต่ก็พอจะมองเห็นลางๆ ว่าเป็นภาพวาดของหญิงสาวที่กำลังยิ้มสดใสในชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังมีลายมือที่เขียนไว้ใต้ภาพอย่างสวยงามว่า"เพียงความทรงจำ...เฟิร์ส"ชายแก่คนนั้นทิ้งภาพไว้ที่เดิมอย่างไม่ใคร่สนใจใยดีนักลมเริ่มพัดกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อยๆจนทำให้กระดาษแผ่นนั้นปลิวตกลงไปบริเวณลำคลองริมถนนและค่อยๆจมหายลงไปใต้ผืนน้ำนั้น...- -

ผมได้สมุดเล่มนี้มาจากเพื่อนสนิทของเธอ...ผมเลยขอเขียนเรื่องนี้ให้จบด้วยมือของผมแทน เมื่อเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมไปเรียนพิเศษก็นึกแปลกใจอยู่ตะหงิดๆว่า ทำไมเธอถึงไม่มาเรียน เพราะปกติเธอไม่ใคร่จะชอบหยุดเรียนนัก ก็บังเอิญผมไปพบเพื่อนสนิทของเธอเข้าพอดิบพอดี"เฟิร์ส...รู้เรื่องมีนหรือยัง" เขาถามผมทันทีที่พบกันสีหน้าของเขามีแววเศร้าๆปรากฏอยู่ตาก็ดูบวมแดงผิดปกติ"ยังครับ มีนทำไมเหรอ" ผมถามยิ้ม เธอก็คงไม่สบายแต่อาจจะหนักหน่อยถึงยอมขาดเรียนวันนี้...ผมคิด"มีนรถคว่ำ ตอนนี้อยู่ห้อง ICU โรงพยาบาล............." เขาบอกผมอึ้งไปสักพักใหญ่ๆ พอได้สติอีกทีก็มายืนอยู่หน้าห้อง ICU โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ข้างๆเพื่อนสนิทของเธอคนเดิม เขาจัดการเป็นธุระไถ่ถามพยาบาลถึงเตียงของเธอเพราะไม่เห็นเธออยู่ที่เตียงเดิม"เสียใจด้วยนะคะ คุณมีนาหัวใจล้มเหลวเมื่อ 15 นาทีที่แล้วค่ะ"หูผมอื้อไปหมดจนไม่ได้ยินเสียงพยาบาลที่พูดอธิบายเรื่องราวต่อ จากนั้นถ้าจะถามผมว่าวินาทีนั้น ผมรู้สึกเช่นไรผมก็อธิบายไม่ถูก เหมือนกันรู้เพียงแต่ว่าน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาท่วมใบหน้าของผมตั้งแต่ได้รับรู้ว่า........"เธออจากไปแล้ว"........ผมอ่านบันทึกเล่มนี้หลังจากที่ร่างของเธอฌาปนกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว...ผมเพิ่งรู้ว่าเธอรักผม...แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้เลยว่าคำพูดที่ผมพร่ำบอกกับเธออยู่บ่อยครั้งว่า"รักกับชอบแตกต่างกัน"มันคือสิ่งที่ผมอยากให้เธอรับรู้ผู้หญิงคนที่ผมเคยชี้ให้เธอดูคือคนที่ผมชอบแต่ผู้หญิงคนที่ผมรักคือ"เธอคนนี้"...เธอคนที่เข้าใจและเป็นกำลังใจให้ผมอยู่เสมอ...เธอจากไปอย่างไม่มีวันกลับทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าผมคิดอย่างไรกับเธอถ้าผมสามารถขอพรวิเศษใดๆได้ผมอยากจะขอแววตาคู่นั้นที่เคยจ้องมองผมด้วยความรู้สึกดีๆอยู่เสมอรอยยิ้มที่เคยมีให้เวลาผมท้อแท้เสียงหัวเราะที่เคยทำให้โลกทั้งโลกดูสดใส.....ผมอยากจะขอให้เธอกลับคืนมา.....เธอคือรักครั้งแรกของผมอาจต้องใช้เวลามากสักหน่อยในการทำใจว่าต่อจากนี้จะไม่มีเธออยู่บนโลกใบนี้อีกแล้วไม่มีคนที่เข้าใจและคอยห่วงใยผมตลอดมาแต่ผมรู้เสมอว่าเธอจะคอยจ้องมองผมอยู่ห่างๆเหมือนอย่างเคยเพราะนั่นคือสิ่งที่เธอเรียกมันว่าความสุขและเธอจะรอผมอยู่ ณ ที่แห่งนั้นตรงดินแดนแห่งความรักที่สร้างไว้สำหรับเราเพียงสองคน...สักวันผมจะไปหาเธอ...หลับให้สบายนะครับ...มีน...หลับตาเถอะนะ...แล้วเราก็จะพบกันอาจเป็นเพียงฝันก็พอใจหลับตาเถอะนะ...ถึงตัวเราจะแสนไกลห่างกันเพียงไหนก็ใกล้เธอชีวิตขีดเส้นทางไว้ให้เราเจอกันขีดทางที่ผกผันให้มีวันห่างไกลหลับตานานนาน...คิดถึงวันเก่าจะยังมีเราสองคน...หลับตาเถอะนะเธอ...
Thai (ภาษาไทย)English (United Kingdom)

Pictures

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
Online (20 minutes ago): 2
Your IP: 5.9.70.221
MOZILLA 5.0,
Now is: 2022-11-12 11:25
We have 219 guests online