ผิดพลาด

กลอนรักชาติ

พิมพ์

สิบนิ้วน้อมคำนับขอกราบกราน    
พี่น้องทุกท่านที่รักสมัครหมาย
ทั่วท้องถิ่นแหลมทองพี่น้องไทย    
จงร่วมใจร่วมรักสามัคคี
เราคือคนไทยรักไทยไม่ใช่ทาส          
เป็นทายาทกล้าสู้ไม่รู้หนี
ขออุทิศชีวิตเป็นราชพลี                  
สามัคคีหันหน้าเข้าหากัน
องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 
ทรงลงหลักปักรั้วตั้งถิ่นฐาน
ทรงพระเกรียงไกรกล้า    ชาฌาน        
ตั้งปณิธานปกป้องเทิดผองไทย
พระบารมีปกเกล้าเราทั้งชาติ           
ประวัติศาสตร์ต้องจารึกผนึกไว้
สามัคคีล้ำเลิศเกิดจากใคร                
แม้ไม่ใช่ทรงพระคุณกรุณา
อันขวานทองเล่มสุดท้ายที่ไทยหวัง 
สิบสี่ครั้งรอดมาได้ไทยรักษา
เอาชีวิตเข้าแรกไว้จึงได้มา               
เป็นพสุธาพื้นสุดท้ายของชาติไทย
เสียครั้งแรกคือเกาะหมากจากแผนผัง               
เข้าเปลี่ยนชื่อเป็นปีนังจำได้ไหม
นั่นแหละจากขวานทองเล่มของไทย 
100 กว่าตารางไมล์หลักฐานมี
ครั้งที่ 2 เสียช้ำยังจำได้                    
เสียมะริดทะวายตะนาวศรี
ปี 2326 โชคไม่ดี                            
เสียเนื้อที่กว่า 20,000 ตารางไมล์
ครั้งที่ 3 บันทายมาศถูกตัดเหี้ยน       
เขาเปลี่ยนชื่อเป็นฮาเตียนตั้งชื่อใหม่
ปี 2363 แสนช้ำใจ                           
เสียเนื้อที่เท่าไหร่ไม่ปรากฏในบทความ
ครั้งที่ 4 เจ็บแค้นเสียแสนหวี           
กินเนื้อที่ถึงเชียงตุงเหนือกรุงสยาม
ตั้ง 60,000 ตารางกิโลโถมันทำ         
ใครสร้างกรรมเดี๋ยวนี้เห็นดีกัน
ครั้งที่ 5 มาเสียรัฐเปรัก                    
เขาหาญหักผลักล้มเชือนคมขวาน
ปี 2369 แสนร้าวราน                       
ต่างหยิบขวานขึ้นถือสู้กู้ชาติไทย
ครั้งที่ 6 อกตรมเดินก้มหน้า            
เสียสิบสองปันนาน้ำตาไหล
ตั้ง 90,000 ตารางกิโลโถทำได้        
แทบขาดใจต่อสู้ศัตรูมา
ครั้งที่ 7 เสียดินแดนแคว้นเขมร     
เกิดพิเรนเพราะฝรั่งกำลังบ้า
เที่ยวออกล่าเมืองขึ้นชื่นอุรา           
เสียอีก 100,000 กว่าตารางกิโล
ครั้งที่ 8 เสียแคว้นดินแดนใหม่       
ชื่อ 12 จุไทยก็ใหญ่โข
เสียเนื้อที่ 80,000 ตารางกิโล           
ต้องร้องโฮใจละเหี่ยเพราะเสียดาย
ครั้งที่ 9 เศร้าแสนแค้นไม่สิ้น          
เสียลุ่มน้ำสาละวินด้านฝั่งซ้าย
13 หัวเมืองจำต้องเหมาให้เขาไป     
ใครที่ทำช้ำใจไทยต้องจำ
ครั้ง ที่ 10 เรียบลำน้ำโขง                
ถูกเขาโกงฝั่งซ้ายเพราะไทยถลำ
ครั้งที่ 11 เสียฝั่งขวานั่งหน้าดำ       
มันเจ็บช้ำฝังจำอยู่กลางใจ
ครั้งที่ 12 ใจรันทดเพราะหมดท่า          
เสียมณฑลบูรพาอีกจนได้
เขามาพรากจากแหลมทองถิ่นของไทย 
อีก 20,000 ตารางไมล์หลักฐานมี
ครั้งที่ 13 เสียตรังกานู ไทรบุรี               
ในแผนที่มองเห็นเป็นหลักฐาน
ไปถึงปะริดติดรัฐกลันตัน                      
อีก 30,000 โดยประมาณตารางไมล์
ครั้งที่ 14 เสียเขาพระวิหาร                    
ปัจจุบันเป็นของเขมรท่านเห็นไหม
จำไว้เถิดนะเนื้อเชื้อชาติไทย                 
จงรวมใจเข้าร่วมรวมพลัง เหมือนลงเรือ
ลำเดียวน้ำเชี่ยวจัด                                
ช่วยกันพายช่วยกันพัดให้ถึงฝั่ง
อย่าหันหน้าหันหลังพะว้าพะวัง           
คนนั่งกลางเท้าอย่าราลงวารี
เป็นแดนดินสุดท้ายที่ไทยหวัง              
ทะเลล้อมรอบข้างหมดทางหนี
ครั้งที่ 15 ต่อไปอย่าให้มี                        
ใครย่ำยีข่มขู่จงสู้มัน

เราจะถอยต่อไปไม่ได้แล้ว                    
ผืนแผ่นดินสิ้นแนวทะเลกั้น
ขวานเล่มนิดฤทธิ์ฉกาจเคยฟาดฟัน     
ระบือลั่นว่าไทยรักสามัคคี
เขมรยับเวียดนามเยินเกินจะยั้ง             
ลาวก็พังไปแล้วใช่ไหมนี่ 
หากไทยยังเผลอประมาทชาติไพรี         
เจอกันที่กลางสมุทรเพราะสุดดิน