ผิดพลาด

ค่าวเรื่อง..ส่งใจถึงคนฮัก

พิมพ์


ค่าวหม่าเก่า แต่งโดยพ่อหนานบัณฑิต ไชยวุฒิ บ้านต้นแหลง ต.ไชยวัฒนา อ.ปัว จ.น่าน
เขียนที่พัก สำนักเคหัง               
บ่แพงว่าแพง บ่รักว่ารัก               
พี่จักขอถาม ที่นายน้องเหน้า         
จักได้มอบอั้บ เปนวิวาหา              
แสดงเถิงกัน ฅวามชังฅวามรัก        
เปนผัวเปนเมีย บ่หันเมฆฝ้า           
เท่าว่าพี่ไธ้ ได้เปนฅนจน              
เพราะเปนฅนจน ทารณว่าร้าย        
แต่ใจประสงค์ ทะนงเก่งกล้า          
ใคร่มาร่วมรัก แม่อินท์ลงเหลา        
มันค็บ่ตาย กลัวนายเปล่าว้าง         
ถามพ่อแม่ตน สองฅนเกี่ยวข้อง      
ชาติก่อนชาติแล้ว ขาดความต้องการ
เมื่อปะพบไหน บ่ไขปากทัก           
พรองเอาตัว แม่เข้าสูนแป้ง           
คันพี่ได้น้อง แม่ปล้องแขนกลม      
เถิงว่าตัวยิง เพาพิงบ่รัก               
แต๋มน้องอยู่ไกล หนตกออกใต้       
บ่ได้รอรั้ง บ่หันค็ถาม               
ไหว้วอนขอ มือยอกราบนบ           
อย่าช้าเนานาน รายการขีดขั้น        
ถ้านานเนิ่นช้า จักห่างเหินไกล       
อิทธิสอน พี่ได้นึกแล้ว               
สัตว์โลกสงสาร สันดานเสี้ยงถ้าน    
มาขอยอมตัว บ่รอรั้งไว้               
วันหัวเรียงหมอน ม่วนวอนเสี้ยงถ้าน 
พี่ขอบอกน้อง แม่ดวงไกสอร         
อวสาน ยิงชายร่วมรัก               
ขอวจนัง ฝากน้องสักหน้อย         
มันยาวยืดกว้างไพนาน              
จักตกลงเอาแน่ครัก               
ขันหมากจักมา หานายน้องเหน้า  
หื้อใสส่องแจ้งวัยยา               
จักมาปิดบังห่อไว้               
ค็ยังมืดมน บ่ใสสว่างหน้า           
บ่มีผืนแผ่นผ้าครัวใบ               
มีใจมายาม่ายชู้               
ลวดกวังเมา บ่เอาไหนได้           
มีคู่ข้างเทียมนอน               
จักสมคำพรองพี่ไธ้              
หันสาวงามงาม รักแล้วบ่ได้         
บ่เหลียวเหงี่ยงหน้าหูฟัง             
หวังจักเพาแพง ร่วมซ้อน            
จักสีสูบชม ฅวามสมใฝ่อ้าง         
จักท้นรากข้าทุกฅาย               
จักตามทวยไพสอดเซาะ            
จักตามทวยไพ ไฅว่เมืองไฅว่บ้าน 
นึกเถิงท่านเจ้าอินทา               
รีบเร็วพลันมากนัก               
รือจักบรรลัย ชีวิตขาดขว้ำ           
เชิญจีดอกแก้วดาฟัง               
บ่มีสุขบานมาดมื้อ                     
รีบหาด่วนได้วันดี               
หื้อตัวยิงนางทราบไว้               
แม่พวงขะยอม น้องรักถี่ถ้อย        
ก็หมดเท่าอี้พอดี               
สองเราฟู่กัน บ่หันเปล่งป้อย        
พี่ขอฝากรัก ไพตามรายการ        
ปีเดือนใด วันใดแม่นทัด             
ขอโชคอวยพร สังวอรแก่เถ้า       
เพราะพี่รักน้อง เหมือนอองแก่นตา
พ่อแม่ปิตตา แห่งข้าพี่ไธ้            
กลัวน้องหมองใจ ต่อไพวันหน้า    
มันบ่เรียบร้อย บ่สว่างใส             
บ่ได้ขีดเขียน ร่ำเรียนเล่ารู้           
ทางเวียกทางการ บ่เอามาใกล้     
พี่ขอร่วมห้อง เปนขื่อเปนกลอน    
รือบ่สมหวัง เปนกัมม์ถ่อยไร้        
เจ้ายอดนารี หันดีฅว่างไสร้          
พี่เมารักน้อง ใผผ่อบ่หัน             
คันบ่ได้ ฅิงผายร่างค้อม             
พี่ทึงเตมใจ แม่ใบหน้ากว้าง        
พี่ทึงบ่ละ มานะจนตาย              
อตสะอตสาห์ ไพหาเลียบเลาะ     
แข้งชายบ่หัก ขาชายบ่ห้าน         
เทพารักษ์ มเหสิกขา               
พวงขะยอม ไกสรที่รัก               
อนิจฺจํ บ่หนิมเที่ยงหมั้น              
คนเรามนุสส์ รักกันแพงกัน          
คันฟู่ไพหลาย ว่าชายขี้อู้            
เปนวันอาทิตย์ ไชยาติถี             
อิทธิสอน วิงวอนค้อนไค้            
หื้อได้เปน แม่เด็กอ่อนหน้อย       
ก่อนแหล่นายเหยฯ
บ่มีแนวรอยแน่ครัก
น้องจักชื่นบาน รือจักหม่นเศร้า
จักเข้าสู่ห้องฆราวาส์
เมื่อสองเราราร่วมรัก
ว่าเมื่อใดนา จักได้หันหน้า
ใผบ่ห่วงห้ามสักฅน
กลัวจักนินทาว่าร้าย
เครื่องนุ่งครัวใบ ปุดหลังขาดหน้า
บ่ใช่ว่าอู้แปลงเอา
ใคร่ตายบรรลัยม้วยม้าง
เปนหอเรือนนอน กับนางร่วมห้อง
บ่ได้ร่วมส้างบุญทาน
บ่หนาอาลัยทอดซัด
ทุกเมื่อฅืนวัน อึดตันหนีบแหน้น
มาเปนคู่อ้อนพิงชม
มาเปนเมียนางร่วมรัก
บ่หนบ่มาย หมายเอาจนได้
จนปะจวบเจ้าฅนงาม
บ่หล้างพอนานจวบพบ
ติดตามเอามา เร็วลาด่วนดั้น
น้องจักว่าอั้นฉันใด
ช่างหุมเพพังคลาดแคล้ว
มีตามโบรัง ศีลธัมม์บ่ห้าม           
จงพออินดูพี่ไธ้
ออกฅ่ำแฅวนดี มีชัยโชคกว้าง
หื้อพลันรีบได้หลับนอน
ยือยาวไพยิ่งนัก